Edward Kienholz (1927-1994) groeide op op een boerderij in Fairfield (Washington, VS) waar hij leerde timmeren en loodgieten. Hij werkte als klusjesman – Kienholz Expert stond op zijn vrachtwagen. In de jaren vijftig begon hij kunst te maken, zonder opleiding. Hij gebruikte de resten van de consumptiemaatschappij om beelden te creëren van die maatschappij. Assemblage art heet deze vorm van kunst. Voor Kienholz was het verhaal belangrijker dan de esthetiek. Toeschouwers moesten zich ongemakkelijk voelen. De buitenstaanders van de samenleving vormen het onderwerp van Kienholz werk en de manier waarop ze verbeeld zijn, is rauw en ongemakkelijk.
Vanaf 1972 werkte Edward Kienholz samen met zijn vijfde vrouw Nancy Reddin (1943). In hun Berlijnse atelier/appartement bouwden ze tussen 1983 en 1988 elke winter aan The Hoerengracht. Vriendinnen stonden met hun lichamen model voor de prostituees. Regelmatig reisden ze naar Amsterdam om binnen te kijken in peeskamers, met de vrouwen te spreken en materiaal te verzamelen.
Nancy Kienholz over The Hoerengracht: ‘It is a piece for voyeurs. As the viewer walks the streets of our red light district, he or she discovers girls in windows and doorways who are offering their bodies for sale. There is music to be heard, and corners to traverse where more whores are offered.’
Edward and Nancy Kienholz
Edward Kienholz (1927-1994) was raised on a farm in Fairfield (Washington, US), where he learned carpentry and plumbing. He later worked as an odd-job man. His van announced: Kienholz Expert. In the 1950s he began making art, without training. He used cast-offs of the consumer society to create sculpture, or more precisely assemblage. For Kienholz, the narrative was more important than aesthetic quality. It was supposed to make the viewer feel uncomfortable. Kienholz’s work is about society’s rejects, and the way he depicts them is awkward and challenging.
Edward Kienholz began working with his fifth wife Nancy Reddin Kienholz (b. 1943) in 1972. Between 1983 and 1988, they spent each winter creating The Hoerengracht in their studio apartment in Berlin. They asked friends to pose for the prostitutes and would often travel to Amsterdam to look at the rooms in which prostitutes worked, to speak to the women themselves and collect material.
